မျောက်မင်းနှင့် အမဲလိုက်သမား

မျောက်မင်းနှင့် အမဲလိုက်သမား

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဤဇာတ်တော်ကို ဘုရားရှင်က အလောင်းတော်၏ အတိတ်ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ သက္ကရာဇ်ကား အလွန်ရှည်လျားလှသည်။ ထိုအခါက ဘုရားရှင်သည် မျောက်မင်းအဖြစ် အလောင်းတော်ကို ယူတော်မူသည်။ မျောက်မင်းကား အလွန်အသိဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည်။ သားသမီးများစွာကိုလည်း အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မျောက်မင်း၏ နေရပ်ကား မဟာဝုန်တောကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုတောကြီးကား တောင်ထိပ်တောင်ကြား၊ မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်များကား ပေါများလှသည်။ ထိုတောကြီးတွင် မျောက်အုပ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ကြသည်။ သို့သော် မျောက်အုပ်၏ အကြီးအကဲကား မျောက်မင်းပင် ဖြစ်သည်။ မျောက်မင်းကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်သည်။ သားသမီးများ၏ အကျိုးကို အမြဲစောင့်ရှောက်တော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မျောက်မင်းကား သားသမီးများနှင့် အတူ သစ်ပင်ပေါ်တွင် စားသောက်နေစဉ် အောက်မှ လူအော်သံကို ကြားရသည်။ မျောက်မင်းကား အလွန်အံ့အားသင့်သည်။ ထိုအချိန်က မဟာဝုန်တောကြီးကား လူသူအလွန်နည်းသည်။ သို့မဟုတ် အမဲလိုက်သမားကိုပင် မမြင်ဖူးပေ။ မျောက်မင်းကား အလောတကြီးနှင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို မြင်ရသည်။ အမဲလိုက်သမားကား အလွန်ကြမ်းတမ်းသည်။ သူ၏ လက်တွင်ကား မြှားနှင့် လေးကိုင်ထားသည်။ သူ့၏ မျက်နှာကား အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို မြင်လျှင် ကြောက်လန့်သည်။ သို့သော် မျောက်မင်းကား အလွန်အသိဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို မကြောက်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို လှမ်း၍ မေးသည်။

“အသင်ကား မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤတောကြီးထဲသို့ ရောက်လာရသနည်း။”

အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားရလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သည်။ သူကား မည်သည့်အခါမှ တိရစ္ဆာန်နှင့် စကားမပြောဖူးပေ။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းကို ကြည့်၍ ပြန်ပြောသည်။

“အကျွန်ုပ်ကား အမဲလိုက်သမား ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ကား အစားအစာကို ရှာဖွေရန် ဤတောကြီးထဲသို့ ရောက်လာရသည်။”

မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမား၏ စကားကို ကြားရလျှင် သနားစိတ် ပေါက်သည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ကျွေးသည်။ အမဲလိုက်သမားကား အလွန်ဝမ်းသာသည်။ သူကား အစားအစာကို မရှာဖွေရတော့ပေ။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းကို ကျေးဇူးတင်သည်။

“အကျွန်ုပ်ကား အသင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ အသင်ကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်သည်။”

မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အားပေးသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အမဲလိုက်မရန် တားမြစ်သည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားရလျှင် ဝမ်းသာသည်။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းကို ကျေးဇူးတင်၍ ထွက်သွားသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းထံသို့ အစားအစာကို လာယူသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အမဲလိုက်မရန် တားမြစ်သည်။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်း၏ ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မျောက်မင်းကား သားသမီးများနှင့် အတူ သစ်ပင်ပေါ်တွင် စားသောက်နေစဉ် အောက်မှ လူအော်သံကို ကြားရသည်။ မျောက်မင်းကား အလွန်အံ့အားသင့်သည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို မြင်ရသည်။ အမဲလိုက်သမားကား အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။ သူ၏ လက်တွင်ကား မြှားနှင့် လေးကိုင်ထားသည်။ သူ့၏ မျက်နှာကား အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို ကြည့်၍ မေးသည်။

“အသင်ကား မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဒေါသထွက်နေသနည်း။”

အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားရလျှင် အလွန်ဒေါသထွက်သည်။

“အကျွန်ုပ်ကား အမဲလိုက်သမား ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ကား အစားအစာကို ရှာဖွေရန် ဤတောကြီးထဲသို့ ရောက်လာရသည်။ သို့သော် အသင်ကား ကျွန်ုပ်ကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ သို့သော် အသင်ကား ကျွန်ုပ်ကို အစားအစာကို မပေး။”

မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမား၏ စကားကို ကြားရလျှင် အလွန်ဝမ်းနည်းသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ သို့သော် မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို မပေး။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အမဲလိုက်မရန် တားမြစ်သည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ သို့သော် မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို မပေး။

မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အားပေးသည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ သို့သော် မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို မပေး။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အမဲလိုက်မရန် တားမြစ်သည်။ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ သို့သော် မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို မပေး။

အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားရလျှင် အလွန်ဒေါသထွက်သည်။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းကို မြှားနှင့် ပစ်သည်။ မျောက်မင်းကား မြှားကို ခံရသည်။ မျောက်မင်းကား သေဆုံးသည်။

မျောက်မင်း၏ သားသမီးများကား အလွန်ဝမ်းနည်းသည်။ သူတို့ကား အမဲလိုက်သမားကို အပြစ်တင်သည်။ သူတို့ကား အမဲလိုက်သမားကို ဆဲဆိုသည်။ အမဲလိုက်သမားကား အလွန်ဝမ်းနည်းသည်။ သူကား မျောက်မင်းကို သတ်မိသည်။

သစ္စာတရား၏ အကျိုး

သစ္စာတရားသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ မျောက်မင်းကား အမဲလိုက်သမားကို အစားအစာကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုလျှင် အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းကို သတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အသင်တို့သည် ကတိစကားကို အမြဲစောင့်ထိန်းရမည်။

ဘဝအဆက်ဆက် ပြည့်စုံတော်မူသော ပါရမီ

အလောင်းတော် မျောက်မင်းကား ဤဘဝတွင် သစ္စာ ပါရမီကို ဖြည့်ကျန်းတော်မူသည်။